هر شب برای اینکه دخترم تو اتاق خودش بخوابه بهش می گفتم : اگه تو اتاق خودت بخوابی  فرشته ها زیر بالشت یک هدیه می گذارند !

 مدتی گذشت تا اینکه به فکر رفتم نکنه این کار درست نباشه پس یک روز بهش گفتم ببین اون فرشته ها منو و مامان بودیم و باز هم این کار رو می کنیم .

 اما دخترم با تعجب گفت اگه تو این کارو انجام دادی پس چرا وقتی هدیه ها رو می دیدی خیلی خوشحال می شدی ؟!

   با هم مثل همیشه به کوه نرفتیم .

با خودمون چوب نبردیم و پیاده تا آبشار راه نرفتیم .

آتش روشن نکردیم و تو شعله هایش خیره نشدیم .

سیب زمینی زیر خاکسترها نگذاشتیم و کتری آب برای چای روی آن .

دم غروبی پیاده تا خانه راه نرفتیم و از هوای تازه لذت نبردیم .

آخه من تو مترو حبس شده بودم و اون هم نمی دونم کجاست .

به داداش نگاه کردم و با تردید گفتم برای دفتر یک کامپیوتر احتیاج داریم .

اما ته دلم برای خودم می خواستم .

ولی خجالت می کشیدم بگم .

دوباره این جمله را تکرار کردم و او متوجه منظور من شد .

گفت چشم برایت می خرم .

دو روز بعد .

گفتم : ممنون .

گفت : ۴۰۰ تومان خوبه ؟

گفتم : بلی

ولی تحمل دو روز دیگر را نداشتم پس از حساب دفتر پول برداشتم تا بروم و یک لپ تاپ بخرم .

در بازار هر چه گشتم چیز مناسبی با قیمتی که می خواستم پیدا نکردم .

مجبور شدم ۲۲۰ تومان هم به پولم اضافه کنم .

ولی من که نداشتم تا آن را برگردانم .

اما خریدم .

داداش زنگ زد .

در راه مشهد بود .

زنگ زد تا حال من را بپرسد .

پرسید خریدی ؟

گفتم : بلی

گفت : چند ؟

با لکنت گفتم : ۶۰۰ تومان و انگار آن ۲۰ تومان خیلی زیاد بود .

گفت همش هدیه من به تو .

گفتم : نه ولی واقعیت این نبود .

گفتم : ممنون .

مثل بچه ها شده بودم .

یک مدته اینطوری شدم .

بعد از اون اتفاق حدود یکساله که اعتماد به نفسم را از دست دادم .

داداش شده مثل بابا و من هم از این ارتباط راضیم .

الآن دارم با لذت کودکانه ای به کامپیوترم نگاه میکنم ، به اسباب بازی جدیدم .

و دوست دارم تا صبح به آن نگاه کنم و نخوابم .

 

یک روز برای تنفر از همین کارها شغلم رو رها کردم .

اولش برای دل خودم بود .

یکم که جلو رفتم برای مردم و کمی بیشتر که رفتم برای رضای خدا و حالا برای آرامش شکمم .

گرسنگی و بی پولی من رو به جایی رسونده که عقایدم رو دارم فراموش میکنم و تو مذاکراتم پیشنهاد شراکت برای حمایت میدم !

دارم چکار میکنم و به کجا میرم ؟!

بوی لجن دور برم رو داره میگیره و برای دلداری به خودم میگم عیبی نداره اردک ها به اون قشنگی هم برای زنده موندن لجن می خورن .

حالا دارم سعی میکنم کارهایی رو که تا چند سال پیش بد می دونستم توجیه کنم و یه جور باهوشی و زرنگی بدونم .

دارم به کجا میرم ؟

دارم چکار میکنم ؟

خوب چیکار کنم گول شعارها و حمایت ها رو خوردم زندگیم رو روی این کار گذاشتم و بعد پنج سال هیچی !

تا دیروز قبولش نداشتند و حالا که پیشنهاد شراکت میدم ، برق چشمهاشون رو میبینم .

خدایا دارم چکار میکنم ؟!

چه امتحان سختی .................

صدای سوت عجیبی شنیدم .

گفتم آشناست ، یادم هست باید موشک یا بمب باشد .

گفتند ما چیزی نمی شنویم .

اما از دور دیدم که چند خانه منفجر شدند .

دستگاه های بزرگی بودند که در خیابان ها می رفتند به اندازه ساختمان ده طبقه ، شاید هم بزرگتر .

می رفتند و پشت سرشان چیزی نمیماند .

همه چیز از بین می رفت .

اما همراهان من چیزی نمی دیدند !

به سرعت خودم را به خانه رساندم و همسر و دخترم را با خودم بیرون آوردم تا شاید جای امنی را پیدا کنم .

رفتم و نمی دانم چطور دیدم در خانه مادر بزرگم هستم .

در یکی از اتاقهایش .

کسی نبود چون خیلی وقت هست که فوت کرده است .

اما من احساس آرامش می کردم .

به آنها گفتم همین جا بمانید بروم بیرون ببینم چه خبر است .

رفتم و باز آنها را دیدم .

به سرعت شهر را ویران می کردند ولی کسی نگران نبود چون چیزی نمی دید .

با سرعت خودم را به برادرانم رساندم .

هنگام فرار یکی از آنها ناپدید شد و دیگری مسیر خود را عوض کرد .

من ماندم و برادر بزرگترم .

و همچنان در حال فرار .

معلوم نبود که هستند و چه می خواهند .

قبلا هم آنها را دیده بودم که می آیند و دنیا را نابود می کنند .

و درست در لحظه ای نزدیک بود به من آسیب برسانند از خواب بیدار شدم .

نزدیک به چهار ساعت طول کشیده بود .

فکر می کنم اینطور بود .

 

 

هیچ وقت فکر نمیکردم که بشود دوباره شکل گرفت !

اما ناخواسته البته شاید خواسته از طرف خدا ، شکستم ، خرد شدم و پودر شدم .

اوایل فکر می کردم انتهای راه است .

اما به مرور متوجه شدم که فرصت دوباره ای بدست آوردم .

شاید به سادگی قبل شکل نگیرم ، اما این فرصت را پیدا کردم تا آنچه فکر می کنم بهتر است بشوم .

این تغییرات ۵ سال به طول انجامید و من این روزها صدای سایش وجودم را زیر سنگ آسیای روزگار می شنوم .

صداي نرمی و پودر شدم را ندا می دهد .

و من الآن به دنبال قالب جدیدی هستم .

البته قالبی که انعطاف پذیر باشد و در برابر سختی ها و فشارها و ناملایمات بتواند دوام بیاورد و به حالت اول بازگردد .

و امروز خوشحالم که فرصت زندگی دوباره ای را به دست آوردم .

اشخاص قابل اعتماد روایت می کنند (اما خدا داناتر است) که در دوران قدیم پادشاهی در جزایر بابل زندگی می کرد که معماران و ساحران خود را گرد آورد و به آنان دستور داد هزارتویی چنان پیچیده و دقیق بسازند که داناترین افراد جرات وارد شدن به آن را نداشته باشند و هر کس که قدم در آن گذارد ، گم  شود . احداث این بنا گناه بود زیرا تشویش و حیرت تنها در برابر خداوند شایسته است و ابدا تناسبی با انسان ندارد . مدتی بعد پادشاهی عرب به دربار او آمد و پادشاه بابل (برای اینکه ساده لوحی مهمانش را مسخره کند) او را به داخل هزار تو فرستاد و پادشاه عرب تا فرا رسیدن شب ، تحقیر شده و خجالت زده ، در آنجا سرگردان بود . آنگاه از خداوند یاری خواست و راه خروج را پیدا کرد . لب به هیچ شکوه ای نگشود ، اما به پادشاه بابل گفت که در عربستان هزارتوی بهتری دارد و اگر خدا بخواهد روزی آن را به او نشان خواهد داد . سپس به عربستان بازگشت . فرماندهان و سرداران خود را گرد آورد و چنان پیروزمندانه امپراتوری بابل را به ویرانی کشید که قلعه ها را واژگون ، سپاه را نابود و پادشاه را اسیر کرد . او را به پشت شتر تندرویی بست و به قلب صحرا برد . سه روز سواره رفتند و سپس گفت : ای پادشاه زمان ، جوهر و رمز دوران ، در سرزمین بابل تو خواستی مرا در هزارتویی از مفرغ با پلکانها ، دیوارها و درهای بی شمار گم کنی . اکنون قادر متعال اراده کرده است که من هزارتوی خودم را به تو نشان دهم که نه پلکانی برای بالا رفتن دارد ، نه دری برای وارد شدن و نه دیواری که سد راه شود .

او را از بند درآورد و در قلب صخرا رها کرد . که در آنجا از گرسنگی و تشنگی جان داد . افتخار بر آن که زنده جاوید است .

(گزیده ای از کتاب کتابخانه بابل اثر خورخه لوئیس بورخس)

چند سالی است که از دوران کودکیم گذشته .

ماشینم بزرگتر شده ، خیلی بزرگتر .

اما عجیب است که وقتی کوچک بود همه دوستانم سوارش می شدند و همیشه دسته جمعی به مسافرت می رفتیم ولی حالا حتی برای مادرم هم جا ندارد !

خانه ام بزرگتر شده ، خیلی بزرگتر .

اما نمی دانم چرا قبلا همه دنیا درونش جا می شد و حالا خودم هم به زور جا می شوم !

 

دلم تو را می خواهد .

دلم تو را می خواهد بابا ، تو را می خواهد مادر بزرگ و تو را حاج آقا .

مادر هنوز اینجاست .

زیاد پیشش نمی روم .

شاید اگر بیاید پیش شما دلم او را هم بخواهد .

دلم تو را می خواهد ...

 

نیم ساعت به تحویل سال نو مانده بود .

همه کارها را برای لحظه آخر گذاشته بودم .

سریع به حمام رفتم و دخترم را هم با خودم بردم .

بعد از حمام دیگر حوصله ام نشد لباس نو بوشم و با همان لباس راحتی به استقبال سال نو رفتم .